Kontekst badania
Dobrostan pracowników służby zdrowia na oddziałach intensywnej terapii (OIT) to ważny problem interdyscyplinarny, łączący higienę pracy, medycynę kliniczną i projektowanie środowiska. Większość wcześniejszych badań dotyczyła jakości środowiska wewnętrznego (IEQ) z perspektywy pacjenta, a brakowało w nich kompleksowych, wielodomenowych ocen w odniesieniu do doświadczenia personelu.
Cel i hipotezy
W niniejszym badaniu zastosowano metody z zakresu inżynierii środowiska wewnętrznego i higieny pracy, aby obiektywnie i subiektywnie ocenić IEQ na oddziale intensywnej terapii szpitala uniwersyteckiego w Japonii, badając związki między IEQ a produktywnością pracy.
Metoda badawcza
W okresie od lipca do września 2023 r. mierzono parametry środowiskowe – temperaturę, wilgotność, jakość powietrza, natężenie oświetlenia i hałas. Pracownicy służby zdrowia oceniali również swoje zadowolenie z warunków termicznych, wentylacyjnych, oświetleniowych i akustycznych oraz produktywności pracy (koncentracja, komunikacja).
Rezultaty badań i ich interpretacja
W okresie pomiarowym średnia dzienna temperatura zewnętrzna, wilgotność względna i stężenie PM2,5 wynosiły odpowiednio 29,0°C, 75% i 11,6 μg/m3. Średnia temperatura na OIOM-ie wyniosła 23,2°C czyli mieściła się w zalecanym zakresie 24–25°C. Jednakże zaobserwowano duże różnice przestrzenne, przy czym sale jednoosobowe miały niższe temperatury – średnio: 21,0–21,2°C; wilgotność względną, ze średnią 62,8% przekraczające zalecaną wartość 50%. Stężenia CO2 utrzymywały się poniżej progu 1000 ppm. Stężenia PM2,5 były również ogólnie niskie, wynosząc średnio 0,1 μg/m³ na oddziale intensywnej terapii. Średnie dzienne natężenie oświetlenia przy wszystkich łóżkach przekroczyło 200 lx, spełniając normę 100 lx. Maksymalne wartości natężenia oświetlenia na OIOM-ie przekroczyły 3000 lx, co wskazuje na to, że łóżka te były oświetlane światłem naturalnym. Chociaż wartość 45 dB(A) jest wartością wytyczną, poziomy LAeq przy wszystkich łóżkach przekraczały ten próg – nawet w nocy. Dobowe wahania wykazały, że poziom hałasu na oddziale intensywnej terapii utrzymywał się na wyższym poziomie w nocy, gdy aktywność człowieka była minimalna. Sugeruje to, że hałas sprzętu medycznego był głównym czynnikiem przyczyniającym się do tego problemu, biorąc pod uwagę, że oddziały intensywnej terapii przebywają na oddziałach pacjentów w cięższym stanie i wymagają bardziej intensywnego leczenia niż oddziały opieki długoterminowej.
W porównaniu z jakością powietrza, poziom zadowolenia z warunków termicznych, oświetleniowych i akustycznych był istotnie niższy. Co istotne, w przypadku warunków akustycznych nie odnotowano pozytywnych odpowiedzi, a około trzy czwarte respondentów wyraziło niezadowolenie. Jest to zgodne z zmierzonymi poziomami hałasu, które znacznie przekraczały wartości zalecane w wytycznych. Negatywne odpowiedzi obserwowano również często w przypadku wydajności pracy.
W przypadku środowiska termicznego najczęściej wymienianym problemem był brak możliwości indywidualnego sterowania klimatyzacją, a następnie przestrzenne i czasowe różnice temperatury. Wyniki te są zgodne z obiektywnymi pomiarami, które ujawniły duże przestrzenne i czasowe wahania temperatury. W środowisku oświetleniowym częste skargi dotyczyły braku światła naturalnego i braku widoku z okien. Chociaż niektóre sale OIOM-ów były oświetlone światłem naturalnym, kontrast między nimi a salami bez okien był znaczny, co prawdopodobnie przyczyniało się do tego niezadowolenia. Podobnie jak w przypadku warunków termicznych, zgłaszano również niezadowolenie z braku indywidualnej kontroli nad oświetleniem. W odniesieniu do środowiska akustycznego najczęstszym źródłem niezadowolenia były dźwięki alarmowe sprzętu medycznego, które wyraziło 23 z 24 respondentów. Na kolejnym miejscu znalazł się hałas generowany przez urządzenia medyczne i rozmowy.
Ograniczenia zakresu badawczego
Badanie przeprowadzono na oddziale intensywnej terapii jednego szpitala uniwersyteckiego z ograniczoną liczbą uczestniczących pracowników służby zdrowia, co może mieć wpływ na możliwość generalizacji wyników. Ponadto, z wyjątkiem pomiaru temperatury i wilgotności, pomiary przeprowadzono na ograniczonej liczbie reprezentatywnych łóżek. Po drugie, wszystkie pomiary przeprowadzono w okresie lipiec–wrzesień. Warunki termiczne i wilgotnościowe w pomieszczeniach zależą od czynników sezonowych, takich jak pogoda na zewnątrz i tryby pracy systemów HVAC (np. chłodzenie latem w porównaniu z ogrzewaniem zimą). Podobnie, wysokość słońca i długość dnia zmieniają się sezonowo i mogą wpływać na dostępność światła dziennego oraz natężenie oświetlenia w pomieszczeniach. W związku z tym wyniki charakteryzują jakość powietrza wewnętrznego w warunkach letnich i mogą nie w pełni odzwierciedlać inne pory roku. Po trzecie, chociaż obecność pacjentów (np. zasunięcie zasłon, użycie sprzętu, aktywność personelu) mogła wpływać na lokalne warunki środowiskowe, obłożenie na poziomie łóżek nie było systematycznie rejestrowane w okresach pomiarowych. Po czwarte, nie wszystkie czynniki środowiskowe były mierzone jednocześnie przy tym samym łóżku.
Wnioski
Kluczowe ustalenia obejmowały wahania temperatury związane ze strefowym podziałem systemów HVAC, niskie stężenia dwutlenku wegla i PM2,5 przy wysokim poziomie zadowolenia z jakości powietrza oraz niezadowolenie z oświetlenia i hałasu – głównie z powodu braku światła dziennego i ciągłego hałasu generowanego przez sprzęt medyczny.
Artykuł opublikowano w Intensive and Critical Care Nursing